Zupełnie nie tak miało być, miały być Indie, Bangladesz, może Nepal, była już podbita wiza i upatrzone superturbotanie bilety do Delhi. W ostatniej chwili po namyśle stwierdziliśmy, że tamto musi niestety poczekać, że nie damy rady wrócić tak, by Ala mogła złożyć papiery na medycynę. No dobra no to gdzie dalej? Bałkany od dawien dawna krążyły nam po głowie, w Rumuni zakochałem się jeszcze w liceum po samotnym wyjeździe w Marmarosze, a cała reszta wyszła zupełnie przypadkiem. Jedyne nasze przygotowania do wyjazdu wiązały się z tym, że pożyczyliśmy mapy Alp Rodniańskich od Freda, te samochodowe kupiliśmy w Podróżniku i sprawdziliśmy, gdzie są jakieś dobre koncerty w okolicy. Shantel w Odessie za 3 dni? No dobra – wchodzimy w to. Następnego dnia rano już łapaliśmy pierwszego stopa w kierunku Lwowa, do którego chcieliśmy zajechać po drodze.

W to że będzie ciekawie, że potkamy niezliczoną liczbę niesamowitych ludzi po drodze nie wątpiliśmy. Długo nie czekaliśmy, gdyż już w miejscu pierwszego noclegu spotykamy ekipę „koneserów dobrego alkoholu” posiadających własną sieć sklepów „Aleja Capone”. Tak się składa, że akurat w Krasnymstawie  akurat odbywało się święto piwa „Chmielaki”- efekt to darmowe piwo cały wieczór i to najlepsze piwo jakie kiedykolwiek piłem ;]

W Odessie na koncert w końcu nie idziemy, ale i tak było zajebiście, dalej Mołdawia o której położeniu dowiedziałem się dopiero, gdy nie znaleźliśmy innej drogi do Rumuni – no cóż, podróże kształcą i wiem już, gdzie leży ten kraj. Co prawda widzieliśmy tylko stolicę, ale wiemy, że na pewno tam wrócimy, czas zatrzymał się w tym miejscu 40 lat temu, to jeden z najbiedniejszych krajów Europy i wcale nie jest tak daleko od domu.

Od wyjechania z Polski dopiero w Rumuni przenieśliśmy się na stopa, wcześniej zbyt nam było śpieszno na koncert i do Bukaresztu. Tam jednak korzystamy z autokaru po raz ostatni. Po odebraniu wyników rekrutacji mamy 2 dni, żeby dostopowac do Warszawy i złożyć papiery na WUMie. Udaje nam się dojechać w 33 godziny, dla porównania pociągiem zajmuje to 30h i kosztuje 800zl/osoby-stop się na prawdę opłaca. 150 km za Bukaresztem poznajemy Syryjczyka Abdula, z którym przeżywamy jedną z najlepszych przygód tego wyjazdu.

Abdul co tydzień jeździ z Budapesztu (gdzie prowadzi knajpę z arabskimi słodyczami) do Bukaresztu. Tam podobno jest taniej i lepiej. Prowadzi dostawczaka na full wyładowanego orientalnymi przyprawami, orzechami, a jak by tego było mało – na dachu wiezie 2 lodówki sklepowe przyczepione sznurkiem na bieliznę. Jak tylko wbijamy do środka uderza nas ostra mieszanka orientalnych zapachów, arabska muzyka i pozytywny uśmiech naszego kierowcy – jest dobrze ;] gadka się klei, Abdul swoim śpiewem zagłusza radio, zachód słońca nad górami w okolicach Sibiu, 3 tony słodyczy do zjedzenia, darmowa kawa na każdej stacji – cieszymy się, że zostało jeszcze 800 km do Budapesztu. Po drodze robi się jeszcze ciekawiej, Abdullach zasypia, ja musze prowadzić jego wehikuł po rumuńskich drogach, nie mając przy sobie okularów, normalnych butów i ze świadomością, że prawko leży na biurku w warszawie. Gość bez skrępowania chrapie na prawym fotelu – pełen chill out. Na granicy okuje się, że nie mamy faktur na te wszystkie bambetle -2 godziny czekania i dalej jadę 350 km autostradą, co zajmuje nam 5 godzin, szafa gra, lodówki trzeszcza ;]. Na pożegnanie oczywiście zostajemy podwiezieni przez cały Budapeszt do dobrego miejsca wypadowego, dostajemy mapę Europy – szybka wymiana numerów i prujemy dalej. Następne 50 km przejeżdżamy w 6h, ale jak już złapaliśmy stopa to wprost na Trasę Toruńską ;]

Po jednym dniu w domu stopujemy z powrotem do Rumunii, przebijając się przez Łysą Polanę i jadąc 500km ze złodziejem samochodów docieramy do Cluj, stamtąd w Munti Rodnei. W górach spędzamy 5 dni, przez które udało nam się ani razu nie spojrzeć na zegarek i nie spotkać jakiegokolwiek człowieka poza 1 półnagim świrem. Po zejściu na dół jedziemy do Sibiu i stamtąd już w kierunku Serbii.

O ile w Rumuni mieliśmy jakiekolwiek pojęcie co, gdzie i jak, to w Serbii zupełnie nie wiedzieliśmy co chcemy zobaczyć. Naszym jedynym źródłem informacji była mapa samochodowa i to co udało nam się zrozumieć z opowiadań kierowców. Była to nasza przepustka do miejsc niesamowitych, leżących „niewiadomo gdzie”.  Powodowało to co prawda pewne komplikacje, jak wiadomo gusta są różne. Jednak nawet jak jechaliśmy do jakiegoś marnego kurortu to i tak po drodze widzieliśmy to co chcemy widzieć – samochód z beczką na dachu, stado kaczek biegające po wsi, złotozębnych kierowców mleczarek, z pewnością Kusturica miał skąd czerpać inspirację do swoich filmów.

Następnym krajem na naszej drodze jest Bośnia, poza przepięknymi krajobrazami, ładnym mostem,  Sarajewem i nudnym jak „wiadomo co” miastem Tuzla nic więcej nie zdołaliśmy zobaczyć. Generalnie jest to miejsce bardzo podobne do Serbii, będąc tam i słysząc niezliczone  historie o niedawnej wojnie można zwariować . Człowiek nie jest w stanie pojąć, o co chodziło w tym całym zamieszaniu przez które zginęło 200tys ludzi. Z wierzchu wszystko wygląda świetnie, spacerując aleją snajperów w Sarajewie nigdy nie powiedziałbym że jeszcze 15 lat temu zabito tam 60 dzieci które próbowały dostać się do jedynego źródła wody w mieście. Po odejściu w boczną uliczkę, dwa razy w lewo raz w prawo i wszystko wygląda inaczej, liczne ślady po pociskach, parę tablic pamiątkowych-daje to do myślenia.

Z powodu drugiego deszczu na tym wyjeździe(podczas gdy w warszawie było 15 stopni my robiliśmy sobie zdjęcie przy zimnym piwku przed sklepem – dostępne w galerii ;] – smażąc się w 36 upale. I tak było prawie cały czas ;]) decydujemy się powoli wracać do domu. Nic szczególnego po drodze się nie działo, parę stopów, robotnicy, biznesmeni, robotnicy już ma się dosyć opowiadania na jakiś studiach się uczymy, jaką specjalizacje wybieramy, ile w domu jest samochodów, psów, kotów, rodzeństwa… Do czasu gdy próbujemy wydostać się z Budapesztu i ku naszemu zdziwieniu na środku autostrady zatrzymuje się tir. To do nas? Szybki sprint i okazuje się że Robert zobaczywszy nas z plecakami stwierdził że pewnie jesteśmy z Polski i podrzuci nas do kraju. Trochę się zakumulowaliśmy, zamiast wysiąść w Cieszynie i szukać transportu do Warszawy stwierdziliśmy że jedziemy dalej – na zewnątrz ciemno, zimno, jakiś deszcz a w środku salonowe warunki, laptop z filmami, 2 wygodne łóżka i dużo śmiechu. Katowice, Wrocław, Zielona Góra i dopiero pod granicą z Niemcami rozstajemy się i ruszamy w przeciwną stronę. Ostatni stop zawozi nas wprost na Kabaty no i koniec ;]

Nie była to może podróż na „koniec świata” ale nie chcielibyśmy pojechać gdziekolwiek indziej. Przekonaliśmy się że z niezbyt duża ilością pieniędzy na koncie, bez planów można po prostu wyjść z plecakiem przed dom i ruszyć w drogę. Tak na prawdę w takim sposobie podróżowania najbardziej podobało nam się to ze nie wiedzieliśmy gdzie będziemy spać, w którym kraju jeść śniadanie a w którym kolacje, czy zachód słońca będziemy oglądać wchodząc do klubu czy leżąc nad jeziorem i to jest na prawdę pociągające ;] Przy okazji zobaczyliśmy jak to wygląda tak naprawdę, poznaliśmy parę ciekawych osób którzy pozwolili nam sobie towarzyszyć podczas ich pracy i podróży.

Zdjęcia w galerii (nie tylko te z fb ;])

Młody

[Show as slideshow]

1234...789►

Niewiadomoskąd to takie miejsce gdzieś w niedoczasie, nie-do-końca, między wierszami, gdzieś pomiędzy 2 a 5 piwem w lokalnej knajpie przy stoliku w rogu, na zgięciu mapy, na zakręcie, po środku wczoraj a jutro, często w towarzystwie Ludzi z jakąś Historią…

Takich miejsc jest mnóstwo na całym świecie, nie wyróżniają się niczym specjalnym, dlatego często nawet nie zauważamy, że się w nich znajdujemy. By w pełni cieszyć nimi należy m.in. posiadać odpowiedni stan ducha i umysłu, nie być goniony przez czas i mieć otwarte oczy…

Młody, wraz z Alicją,  znaną i lubianą, przyszłą studentką medycyny (gratulujemy! w końcu :)), wybrali się na włóczęgę z plecakiem po takich właśnie miejscach. Niespecjalnie.

Trochę gór, trochę miast, autostop, bez większego planu… czyli w cenionym stylu, przede wszystkim przez samych podróżujących! Tak Tomek pisze do nas:

Po przejechaniu niespelna 6 tysiecy kilometrów niezliczoną liczbą różnych środków transportu (począwszy od pociagu na traktorze kończąc) przesyłamy parę zdjęć z naszej podróży po Polsce, Ukrainie, Mołdawii, Rumunii, Serbii i kto wie co jeszcze? Dzięki niesamowitej życzliwości przeróżnych napotkanych przez nas osob, zupełnemu braku planów i dużej domieszki spontanu mamy okazję oglądać najróżniejsze zakątki świata, który pomimo tego ze jest tak blisko domu, potrafi być naprawdę egzotyczny. To dopiero próbka materiału, a ciąg dalszy nastąpi ;]

Młody i Ala wkrótce wracają do kraju, w październiku pewnie ukaże się więcej ich zdjęć i jakaś krótka relacja. Tymczasem!

[Show as slideshow]

Po wspólnym weekendzie w Jurze, Janek i Wojtek musieli wracać do roboty, Stefan pojechał w Bieszczady na festiwal bluesowy , a ja z Młodym udaliśmy się autostopem do Zakopanego….

Z powodu nieprzewidywalnej pogody na 10 dni pobytu w sumie mieliśmy tylko 4 wyjściowe ale jak na początek było to w sam raz. Tzn. ‘na początek‘ dla mnie, Młody jest trochę bardziej doświadczony, już po kursie taternickim i kilku drogach potem. Udało nam się poprowadzić kilka dróg w takich miejscach jak Zamarła Turnia (Lewi Wrześniacy), Wierch pod Fajki (Filar Czecha), Mnich (Orłowski, Klasyczna) oraz przejść graniówkę od Przełęczy pod Chłopkiem po Hińczową Przełęcz i zejść Mnichowym Żlebem do MOka. Są to wszystko oczywiście drogi łatwe, ale jak na pierwsze kroki i trening nadają się znakomicie. Szczególnie wycieczka po grani Mięguszy dała nam się we znaki za sprawą ekspozycji, która czasem powodowała, że człowiek dwa razy bardziej zastanawiał się nad każdym krokiem i przede wszystkim mgły, przez którą za wcześnie zeszliśmy z grani na stronę Słowacji, gubiąc się trochę w okolicach Drogi po Głazach… Wszystko jednak zakończyło się piwkiem w schronisku i dobrymi humorami i na pewno nas wiele nauczyło. Była to jedna z fajniejszych, górskich przygód jakie z Młodym przeżyliśmy. Teraz czas wziąć się do roboty, poprawić trochę technikę wspinania, a przynajmniej na tyle, by otworzyć sobie drogę do wielu innych, pięknych dróg tatrzańskich o nieco wyższym ‘numerku’. Ja o ‘numerkach’ z resztą mam już swoje zdanie, wole jak jest pięknie i nietrudno, ale to już zupełnie inny temat i nie na tą chwilę :]  Faktem jest, że trzeba trochę poćwiczyć i z tego co rozmawiałem reszta chłopaków, oni też nie zamierzają odpuszczać :]

Zdjęcia z wyjazdu w dziale ‘foto’ , zapraszamy :]

W dniach 29-31.07.2011 byliśmy na krótkim wyjeździe w Jurze Krk-Cz, na znanym i lubianym polu kempingowym przy hotelu ‘Osraniec’. Wspinania dużo nie było z powodów pogodowych ale osobiście uważam, iż było to bardzo ważne dla przyszłości grupy spotkanie. Mieliśmy okazję wieczorem porozmawiać sobie na Górze Zborów o tym i o tamtym, co nas gryzie, co byśmy chcieli itd i mam nadzieję, że nie pogubimy się w tym wszystkim :)

Młody przeszedł stosunkowo długą drogę do PWMP. Poznaliśmy się na początku kursu Studenckiego Koła Przewodników Beskidzkich, gdzieś w grudniu 2007 roku. Później, od słowa do słowa, od wyjazdu do wyjazdu, zaprzyjaźnialiśmy się. Młody kursu nie ukończył, zrezygnował po przejściu wiosennym, ale kontakt jakoś pozostał. Zaczęliśmy wtedy razem wspinać się na ściance, byliśmy też w skałach we trójkę – Młody, Johny i ja. Po moim wyjeździe Tomek kontynuował wspinanie z Jankiem, poznał też resztę zawodników PWMP, a oprócz tego, związał się z naszą wspólną z Wojciechem dobrą koleżanką ze studiów, Alicją, z którą tworzą szczęśliwy związek do dziś. I tak to było, wysoki sądzie :] Cóż sami możemy dać Młodemu jak nie cukierki Werther’s Original? :] Chyba tylko krzyż na drogę! Witamy w sekcie, 5! :)